Gatunki łowne — Nowa Zelandia

Bażant zajmuje tereny otwarte i półotwarte takie jak obrzeża pól, zarośla w łąkach i trzcinowiska przy wodzie.

Otwarte łąki przy wodzie, jeziora, stawy, mokradła, pola uprawne i parki na nizinach, często także w terenach zurbanizowanych.

Preferuje widne lasy liściaste i mieszane z trawiastymi polanami, tereny parkowe oraz mozaikę pól uprawnych.

Lasy liściaste i mieszane, bagna, szuwary i skraje pól uprawnych; wymaga osłony oraz wody lub babrzysk.

Jeleń sika zamieszkuje lasy mieszane, przydroża, polany i tereny otwarte.

Widne lasy, drzewostany, wrzosowiska, góry i murawy, od nizin po piętra alpejskie.

Jelenie białoogonowe zamieszkują lasy mieszane, brzegi lasów oraz tereny zaroślowe.

Kozica tatrzańska zamieszkuje strome, skaliste tereny na wysokości 2000–3000 metrów.

Królik europejski zamieszkuje tereny otwarte i półotwarte: łąki, krawędzie pól i siedliska z tukami i krzewami.

Zamieszkuje otwarte i półotwarte zbiorniki wodne: jeziora, stawy, odcinki rzek i tereny podmokłe z płytką wodą i otaczającą roślinnością.

Zamieszkuje lasy liściaste i mieszane, krawędzie lasów i tereny parkowate od niżu do umiarkowanej wysokości.

Suche i półsuche tereny z krzewinami i niską roślinnością drzewiastą.

Sambar preferuje gęste lasy deszczowe i tereny leśne z bogatą roślinnością podrzędu, blisko źródeł wody.

Tahr himalajski zamieszkuje strome, skaliste tereny górskie na wysokości 2000–4500 m, charakteryzujące się rzadką roślinnością i rozległymi ścianami skalnymi.

Zamieszkuje lasy mieszane, łąki i tereny alpejskie na wysokościach 1500–3500 m.

Żyje na otwartych polach uprawnych, gruntach ornych, łąkach i w terenie odkrytym z żywopłotami; gatunek nizinny, unika zwartego lasu.