Gatunki łowne — Austria

Bażant zajmuje tereny otwarte i półotwarte takie jak obrzeża pól, zarośla w łąkach i trzcinowiska przy wodzie.

Lasy liściaste i mieszane z pastwiskami, żywopłotami i skrajami pól; kopie norę na dobrze osuszonych zboczach, do około 2000 m.

Strefy przejściowe między lasem a terenem otwartym — torfowiska, polany, brzeziny i wrzosowiska w borach iglastych i mieszanych, od nizin po piętro subalpejskie.

Preferuje widne lasy liściaste i mieszane z trawiastymi polanami, tereny parkowe oraz mozaikę pól uprawnych.

Lasy liściaste i mieszane, bagna, szuwary i skraje pól uprawnych; wymaga osłony oraz wody lub babrzysk.

Arktyczna i subarktyczna tundra, tereny bagniste i brzegi wód z niską, wilgotną roślinnością.

Jeziora, rzeki, tereny podmokłe i otwarte łąki w przeważnie nizinnych terytoriach.

Zamieszkuje otwarte torfowiska, tereny podmokłe i łąki od nizin do stref alpejskich.

Stare lasy iglaste i mieszane, zwłaszcza dojrzałe bory sosnowe z borówką w runie oraz obrzeża torfowisk; od nizin po lasy iglaste w pobliżu granicy gór.

Wszechstronny: lasy, pola uprawne, wrzosowiska, bagna, tundra i góry — wszędzie tam, gdzie jest zdobycz i osłona, do około 3000 m.

Lasy, pola uprawne, żywopłoty, parki, ogrody i tereny zabudowane, od nizin po pogórza.

Gęsty las mieszany i iglasty z bujnym podszytem, olszą i brzozą, gąszczami świerkowymi i wilgotnym podłożem; od nizin po góry.

Widne lasy, drzewostany, wrzosowiska, góry i murawy, od nizin po piętra alpejskie.

Kozica tatrzańska zamieszkuje strome, skaliste tereny na wysokości 2000–3000 metrów.

Strome zbocza skalne i urwiska na wysokości 2000–4500 m, szczególnie na zboczach południowych ze rzadką roślinnością.

Zamieszkuje otwarte i półotwarte zbiorniki wodne: jeziora, stawy, odcinki rzek i tereny podmokłe z płytką wodą i otaczającą roślinnością.

Gniazduje na wilgotnych łąkach, bagnach, torfowiskach i mokradłach o niskiej roślinności i błotnistych brzegach.

Kuna kamień zasiedla krajobrazy mieszane z małymi laskami, rumowiskami skalnymi i strukturami takimi jak stodoły.

Lasy iglaste, mieszane i liściaste od nizin po około 1500 m, z upodobaniem do gęstych drzewostanów bogatych w stare, dziuplaste drzewa.

Otwarte i półotwarte tereny: grunty orne, łąki i zarośla na niskich i średnich wysokościach.

Niezwykle wszechstronny: lasy, pola uprawne, wrzosowiska, tundra, góry i tereny miejskie.

Łyski zamieszkują jeziora, stawy i brzegi rzek z bogatą roślinnością wodną i trzcinowiskami.

Muflon zamieszkuje otwarte i półotwarte tereny górskie na wysokości 600–2000 m, pokryte rzadką roślinnością trawiasto-krzewiastą.

Żyje w wysokich górach i na arktycznej tundrze powyżej strefy wierzb, na jałowych skalistych grzbietach, rumowiskach głazów i wśród skąpej roślinności karłowatej.

Lubi otwarte pola, łąki zbożowe i pastwiska z gęstą roślinnością.

Skraje lasów, pola uprawne, zarośla i lasy mieszane od nizin po piętro subalpejskie.

Siedliska miejskie, parki, pola uprawne i tereny podmiejskie.

Wilgotny las liściasty i mieszany z gęstym podszytem oraz miękką, bogatą w dżdżownice glebą; gniazduje w lesie, a żeruje na mokrym gruncie.

Skalisty teren alpijski i trawiste zbocza powyżej 2000 m.

Tchórz zwyczajny zamieszkuje krajobrazy rolnicze, skraje lasów, tereny podmokłe i obszary przylegające do osiedli od nizin do około 1000 m wysokości.

Żyje w lesie borealnym, na wrzosowiskach, tundrze i wysokogórskich wrzosowiskach; teren północny i wyżynny, w Skandynawii od lasu po strefę powyżej granicy drzew.

Żyje na otwartych polach uprawnych, gruntach ornych, łąkach i w terenie odkrytym z żywopłotami; gatunek nizinny, unika zwartego lasu.